اگرنازکنی

زدی آتش به جان من نـگاهت آتش افروروز استاگر چه چشمهایت رنـگ دریا رنگ فیروزه استنـگاهم محو رخــسارت دلم بند و گــرفتـــارتمنـــــم آنکــس که مـات و غـرق دیروز استتــو بوسیدی مرا در لابــلای خنــــــده های خودنمی دانی که هرم بوسه هایت استخوان سوز استبـــهاری شد تــمام روز هـــــای زرد رنــگ مـــنهمان طوری که بعد از فصل سرما عید نوروز استمرا بردی به مـــسلخ عشق را در جانم افــکندیتویی آن لشکر پر عشوه و نازی که پیـروز اســتمــــنم در ابتدای عاشـقی، تو عشـــق بی پایــانبه مکتب خانه ی عشقت،دل من دانش آموز اسـتبـــیا از من قبولــش کــن دل این دارایی کم رابخند ای آنکــه لبخندت بلای خانـمان سوز است#محمدصدوقی#م_مانی اگرنازکنی...

مــــن مــــرده ام که بی تو نفــس می کشــم هنوزاز دام عـــشق پای نــه پـــس می کشــــم هنــــوزدر خـــواب های خط خطی ام نقطه چین توستفـریـــاد "  دلـــبرانــه  بــــرس" مــــی کشم هنــوزیـــک شـــب خبــــر از آمـــدنـــت داده ای و مـــنتـــا صــــبح انتـــظار عــــبث مــــی کشــم هنــوززنـــدانــی ام ، به یـــاد تــو دروازه ای بـــــــــزرگبر روی میــــــله های قـــفس می کـــشم هنــــوزبـــر روی بوم چشــــــم خودم ، پــــــشت پلکهامجـــز تو بگو که عکس چه کس می کشم هنـــوزدر قـــــاب لحــــظه ها،مـــن و تو ،در کـــنار هــمبـــر روی مـــوت دســـت هوس مـــی کشم هنوزمــــهر تـــو را بــــه دوش دلـــم بعــــد رفتـــــنتاز چـــــابــــهار تا بـــه ارس مـــی کــشـــم هنـوزبــــا این که مــرگ نــــقطه ی پایان عشق نیستلـــعنت به مــن که بی تو نفـــس می کشم هنــوز#محمدصدوقی#م_مانی اگرنازکنی...

ای بسا چشم که بازند و به خواب آلودهچه زبان ها که خموشند و خطاب آلودهای بسا ساغر و می بوی خدامی دادندمهر و سجاده و تسبیح شراب آلودهزنده آن مشعل روشن گر ویرانه ی دردمرگ بر شمع شبستان ثواب آلودهای خوش آن پاکدلانی که به چشمان ترت"غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده"شادی از دور  فقط دست تکان داد و گذشتآمده غصه و غم شاد و شتاب آلودهعارفی یک شبه نقاش شد و شعری گفت:زندگی نقش حبابی است حجاب آلودهمن ولی سخت به این مسئله ایمان دارمزندگی بی تو جهانی است عذاب آلوده#محمدصدوقی#م_مانی اگرنازکنی...